برای برخی از والدین، نشستن و تماشای بازی فوتبال فرزندانشان، تمرینی برای خودکنترلی است. به خصوص زمانی که فکر می کنید فرزندتان به اندازه کافی تلاش نمی کند.
به عنوان والدین برای ما آسان است که عملکرد فرزندمان را نقد کنیم و به این نتیجه برسیم که «او اهمال کاری میکند» یا «او صد درصد تلاش خود را انجام نمیدهد».
در برخی موارد، ممکن است این مورد که فرزند شما واقعاً بیشترین تلاش خود را انجام نمی دهد، درست باشد. اما عصبانیت شما مشکل را حل نمی کند.
پس زمانی که به نظر می رسد فرزندتان واقعاً تلاش نمی کند، چگونه رفتار کنیم؟
برای حل این مشکل 5 مرحله را برای کمک به شما و فرزندتان پیشنهاد می کنیم.
-
خودتان را امتحان کنید
با وجود اینکه به رفتار فرزندتان نگاه می کنید، حرکت عاقلانه این است که با ارزیابی خود شروع کنید. انتظارات شما از فرزندتان چیست و آیا آنها واقع بینانه هستند؟ چه چیزی در مورد اهمال کاری فرزندتان شما را آزار می دهد؟ دلیل اینکه اینقدر برای من مهم است که فرزندم سخت کار کند چیست؟
وقتی این سوالات را از خود بپرسید – و صادقانه پاسخ دهید – ممکن است متوجه شوید که بخشی از مشکل به شما و انتظارات شما مربوط می شود. طبیعی است که شما انتظاراتی دارید. در واقع، شما بهترین ها را برای فرزندتان می خواهید. اما گاهی اوقات این انتظارات بر اساس آنچه شما می خواهید است، نه بر اساس خواسته های واقعی فرزندتان.
2. به حرف فرزندتان گوش دهید
ممکن است بی انگیزگی فرزند شما به طور مستقیم با دلسردی او مرتبط باشد. به هر دلیلی، کودک شما احساس رضایت یا لذت نمی کند بنابراین نمی خواهد خیلی تلاش کند.
حال چگونه باید بفهمیم دلیل چیست؟
باید بدانیم که به آسانی پرسیدن یک سوال ساده، مانند “چرا اهمال کاری می کنی؟” نیست. شاید، این نوع سوالات کودک شما را بیشتر ناامید کند. زیرا ممکن است کودکان آن را به گونه ای تفسیر کنند که شما آن ها را متهم می کنید یا نسبت به کاری که احتمالاً حتی از انجام آن اطلاعی ندارند، تحقیر می کنید.
قابل ذکر است این موقعیت برای والدین که خودشان را نیز محک بزنند، زمان مناسبی است. سعی کنید از فرزندتان سؤالاتی مانند: «چقدر از انجام این ورزش لذت می بری؟ چه چیزی را در مورد فلان بازی بیشتر دوست داری؟ چه زمان هایی واقعاً نمی خواهی تلاش کنی ؟« را بپرسید.
هدف از این سؤالات رسیدن به «چرایی» است که در پشت کمبود تلاش فرزندتان وجود دارد. هنگامی که متوجه شدید که اهمال کاری او دلایل عمیق تری دارد، می توانید به ریشه یابی مشکل بپردازید. شاید فرزند شما دیگر به این ورزش علاقه ای نداشته باشد. شاید هم فرزند شما احساس بیهودگی می کند. گاهی اوقات، بچه ها احساس می کنند که نمی توانند مربی یا شما یا هم تیمی هایشان را راضی کنند. گاهی هم آن ها واقعاً تمام تلاش خود را می کنند و فقط شمایید که آن ها را در مسیر اشتباه می بینید.
اگر اولین بار که این کار را انجام می دهید کودک شما نمی خواهد صحبت کند، تسلیم نشوید. ممکن است حتی مجبور شوید برای زمانی بهتر صبر کنید. این نوع فرزندپروری با عجله سازگاری ندارد و برای والدینی که دوست دارند فوراً مسائل را اصلاح کنند بسیار ناامید کننده است! ما فکر می کنیم تنها با «صحبت کردن»، می توانیم مشکل را در یک جلسه حل کنیم. درصورتی که به زمان، صبر، درک و توانایی گوش دادن به نشانه های کلامی و غیرکلامی نیاز داریم.
3. روی نقاط قوت تمرکز کنید
شاید فرزند شما فقط به کمی تشویق و تقویت برای تلاش نیاز دارد. بهترین «انگیزه»ای که میتوانید به فرزندتان بدهید این است که به جای وسواس در مورد اهمال کاری که میبینید، بروی کاری که درست انجام میدهد تمرکز کنید و آن را تحسین کنید. اگر فقط در مورد کارهایی صحبت کنید که فرزندتان انجام نمی دهد، این احساس به او دست می دهد که هر چه باشد، نمی تواند شما یا دیگران را راضی کند، پس تلاش کردن چه فایده ای دارد؟
سعی کنید به پیروزی های کوچکشان توجه کنید و حتی برای آن ها جشن بگیرید و ببینید آیا این تشویق باعث نمی شود که فرزندتان کمی بیشتر تلاش کند؟
4. آماده و در دسترس باشید
همیشه ایده هایی به ذهنتان بسپارید تا اگر فرزندتان از شما کمک خواست، یا اگر در صحبتهایتان مشخص شد که از شما کمک می خواهد، آمادگی داشته باشید.
آیا فرزندانتان از شما می خواهند که به آن ها برای مهارتی کمک کنید؟ آیا آن ها به مربی یا معلم خصوصی نیاز دارند؟
به یاد داشته باشید وقتی فرزندانمان به ما نزدیک شدند و درخواست کمک کردند، هر کاری را که از دستمان برمی آید برای کمک به آن ها انجام می دهیم اما با این شرط که ابتدا باید درخواست کنند. اگر کودک شما تشنه رشد است و میخواهد پیشرفت کند، خب شروع کند!
برای کمک کردن به آن ها آماده باشید. لازم نیست ایده های پرهزینه ای بدهید. اما بهترین کمک شما، دادن ایده های خلاقانه است.
5. رها کنید
صادقانه بگویم، این آخرین مطلبی است که بیشتر والدین می خواهند بشنوند. اما پس از اینکه صحبت های لازم را انجام دادید، سوالات مربیگرایانه را پرسیدید، گوش دادید و در صورت درخواست کمک، ارائه کردید، تنها اهمال کاری که باید انجام دهید این است که کودک را رها کنید.
به کودکان اجازه دهید با شرایط خود بازی کنند و از ورزش لذت ببرند. برای برخی از بچه ها، ورزش به معنای گذراندن اوقات خوش است و واقعاً جاه طلبی های بزرگی در آن زمینه ندارند. اگر چیزی که فرزند شما از ورزش می خواهد در همین حد است، پس لطفا، بگذارید همین باشد. هر کودکی برای دوره های حرفه ای و طولانی مدت در ورزش ساخته نشده است. برخی از بچه ها فقط می خواهند از ورزش لذت ببرند. برخی دیگر برای بهبود عملکرد خود باور دارند که باید درس های سخت را با تلاش بسیار زیاد برای کسب نتایج عالی بیاموزند.
در هر صورت، بهترین کار شما برای کمک به فرزندتان در صورتی که از اهمال کاری او ناامید شده اید، حمایت و تشویق او در مسیر زندگی اوست.
