آیا هوش ارثی است؟

آیا تا به حال به این فکر کرده اید که آیا توانایی شناختی فرزندتان ارثی است یا بر اساس عوامل محیطی است؟ در واقع، هوش انسان ترکیبی نسبتاً مساوی از ژنتیک و تأثیرات محیطی است. تفاوت های ژنتیکی در شناخت بیشتر از مادر به فرزند منتقل می شود تا از پدر به فرزند.

هوش چیست؟

تعیین تعریف دقیق هوش دشوار است، اما به طور کلی، توانایی شناختی به توانایی یادگیری از تجربیات و سازگاری با محیط های متغیر اشاره دارد. عملکرد شناختی شامل مهارت های استدلال، برنامه ریزی و حل مسئله و همچنین توانایی تفکر انتزاعی و درک ایده های پیچیده است.
تفاوت های هوشی بر اساس عوامل ژنتیکی و تأثیرات محیطی است. رشد واقعی مغز ترکیبی از پتانسیل و توانایی دستیابی به آن پتانسیل است. هوش انسان بستگی به این دارد که یک فرد چه چیزی را می تواند به دست آورد و در واقع چه چیزی را انجام می دهد.

هوش چگونه سنجیده می شود؟

متخصصان ژنتیک می دانند که توانایی شناختی هم تحت تأثیر عوامل ژنتیکی و هم از عوامل محیطی است. برای رسیدن به چنین نتایجی، آن ها باید مطالعات خود را بر اساس تعریف مورد توافق از هوش عمومی قرار دهند.
بنابراین چگونه هوش عمومی را اندازه گیری می کنید؟ وقتی راه های زیادی برای “هوشمند” بودن وجود دارد، این اندازه گیری آسان نیست. مطمئناً دانشمندان هسته ای وجود دارند که نمی توانند برای نجات جان خود مثلا املا بنویسند یا افراد هنرمندی که نمی توانند یک بیزینس را اداره کنند.
اکثر تحقیقات ژنتیکی برای ایجاد یک خط پایه جهت مطالعات هوش انسانی بر ضریب هوشی ( آزمون IQ ) تکیه دارند. محققان از نمرات IQ برای مقایسه تفاوت‌های هوشی و تعیین اینکه آیا وراثت‌پذیری نقش دارد یا خیر، استفاده می‌کنند.

آیا ژن هوش وجود دارد؟

پاسخ کوتاه این است که خیر، ژن خاصی وجود ندارد که عملکرد شناختی کلی را تعیین کند. هوش یک ویژگی پیچیده است. به این معنی که چندین مشخصه و تعدادی ژن با هم کار می کنند تا امتیاز IQ فرد را تعیین کنند.
ژنتیک هوش تنها بخشی از داستان یک فرد را بیان می کند. اگرچه گونه های ژنتیکی نقش زیادی در داشتن ضریب هوشی بالا ایفا می کنند. مطالعات ژنتیکی نشان می دهد که توانایی شناختی عمومی نیز تحت تأثیر وضعیت اجتماعی-اقتصادی و اینکه آیا به فرد فرصت دستیابی به پتانسیل خود داده شده است یا خیر قرار گرفته است.

آیا هوش ارثی است؟

هوش عمومی قطعا در خانواده دیده می شود. مطالعات دوقلوها (روی دوقلوهای همسان و دوقلوهای ناهمسان) وراثت‌پذیری بهره هوشی را بین 57 تا 73 درصد و در برخی موارد حتی بیشتر از آن را نشان داده‌اند.
جالب اینکه، مطالعات ژنتیکی نشان داده است که نمره IQ کودک کمتر از بزرگسالان، تحت تأثیر ژن های هوش قرار می گیرد. می تواند به این دلیل باشد که کودکان هنوز در حال رشد شناخت خود هستند و ممکن است در مراحل مختلف رشد مغز باشند. همچنین تفاوت‌های فردی بین نتایج در مطالعات روی کودکان نشان می‌دهد که مطالعات در زمینه ژنتیک هوش باید بر اساس قسمت هایی باشد که به نوجوانان و بزرگسالان می‌پردازد، نه بخش هایی که روی کودکان تمرکز می‌کنند.

ارثی (من از مادرم ارث گرفتم)

بر اساس مطالعات انجام شده در ژنوم ها، ژن های کنترل کننده شناخت بیشتر از مادر به ارث می رسند تا از پدر. بسیاری از مشخصه های حاوی عوامل تعیین کننده هوش بر روی کروموزوم x حمل می شوند. از آنجایی که زنان دارای دو نسخه از کروموزوم x هستند در حالی که مردان تنها یک نسخه دارند، بنابراین احتمال انتقال این مشخصه ها به کودکان بیشتر است.
در واقع، ممکن است توانایی شناختی کلی فقط از مادر ناشی شود. برخی از مطالعات روی ژنتیک هوش نشان داده‌اند که ژن‌های عملکردهای شناختی پیشرفته که از پدر به ارث رسیده‌اند ممکن است به طور خودکار غیرفعال شوند. این عوامل تعیین کننده ژنتیکی را ژن های شرطی می نامند.

نژاد و هوش

تحقیقات ژنتیکی مدعی است که هیچ ارتباطی بین نژاد و توانایی شناخت عمومی وجود ندارد. این موضوع با این واقعیت که نژاد یک ساختار اجتماعی است و نه چیزی که در ژنوم وجود داشته باشد اثبات می شود. به عبارت دیگر همه ما انسان هستیم. شما نژاد خاصی را به ارث نمی برید و نژاد شما هیچ تاثیری بر نحوه عملکرد شما در تست های هوش ندارد. متخصصین ژنتیک معتقدند تمامی تحقیقات گذشته که خلاف این مسئله را ادعا می کردند ناقص بوده اند و وضعیت اجتماعی-اقتصادی، نابرابری تحصیلی و سایر تأثیرات محیطی را در نظر نگرفته بودند.

عوامل محیطی و هوش

ژنتیک در نحوه عملکرد یک فرد در تست های هوش نقش دارد، اما عوامل پیش بینی کننده و تعیین کننده محیطی نیز وجود دارد.
اگر به تعریف ما از هوش برگردیم، هوش ترکیبی از استعداد ژنتیکی ما و پیشرفت تحصیلی واقعی ما است. و وضعیت اجتماعی-اقتصادی نقش عمده ای در فرصت هایی دارد که در طول زندگی به افراد داده می شود. بنابراین داشتن شانس رشد عقلی برای دستیابی به پتانسیل کامل فرد، ضروری است.

به این موضوع فکر کنید:

فردی که دارای استعداد ژنتیکی هوش متوسط است، اگر با یک رژیم غذایی سالم و تحصیلات کامل بزرگ شود، ممکن است به نمره IQ متوسط برسد. اگر پدر و مادری در خانه داشته باشند که به انجام تکالیفشان کمک کنند. خانواده بتواند از پس پرداخت وعده های غذایی سالم بربیاید. و محله فرصت بیرون رفتن و دویدن را به آن ها بدهد. به احتمال زیاد با حداکثر توانایی شناختی که از نظر ژنتیکی در اختیارشان قرار گرفته، عمل می کنند.
اما، اگر از این نوع حمایت ها برخوردار نباشند ( اینها فقط چند نمونه ی کوچک هستند)، ممکن است با همان عوامل ژنتیکی به نمره IQ پایین تر از این دست یابند.

راه دیگر برای درک اینکه چگونه تأثیرات محیطی با پیش‌بینی‌کننده‌های ژنتیکی مرتبط است، فکر کردن به یک ورزشکار است. ویژگی های ارثی مانند قدرت، چابکی و قد به وضوح بر بالاترین سطح پتانسیل یک ورزشکار تأثیر می گذارد. اما اگر هرگز بسکتبال را یاد نگیرد یا به بهترین مربیان دسترسی نداشته باشد، ممکن است نتواند به این پتانسیل دست یابد. از سوی دیگر، کودکی که از نظر ژنتیکی مستعد موفقیت در فرصت خاصی نیست اما از بهترین حمایت های ورزشی برخوردار باشد، می تواند تا این حد پیش برود.
وقتی صحبت از توانایی ذهنی می شود، عوامل محیطی بیشترین تأثیر را در دوران کودکی دارند. به همین دلیل است که ترویج عدالت در مورد کودکان بسیار مهم است.